Kur një rrugë përmbytet pas njëzet minutash shi, arsyeja rrallë është se “ra shumë ujë”. Zakonisht është se sipërfaqja e pandërshkueshme u rrit ndërsa rrjeti mbeti i njëjti. Përmbytja urbane është pothuajse gjithmonë problem projektimi, jo problem moti.
Urbanizimi e ndryshon ekuacionin
Në një sipërfaqe natyrore, pjesa më e madhe e shiut infiltrohet ose mbahet nga bimësia. Kur e mbulon me beton dhe asfalt, koeficienti i rrjedhjes kalon nga vlera rreth 0.2 në 0.9. Praktikisht, e njëjta reshje prodhon disa herë më shumë ujë sipërfaqësor, dhe e prodhon shumë më shpejt: koha e përqendrimit shkurtohet, ndaj piku vjen më i lartë dhe më herët.
Sa i madh duhet të jetë rrjeti
Dimensionimi nis nga periudha e kthimit që pranon të rrezikosh. Një rrugë dytësore mund të projektohet për shi 2-vjeçar; një aks kryesor ose një nënkalim ku uji nuk ka ku shkojë kërkon periudhë shumë më të gjatë. Kjo zgjedhje është vendim inxhinierik me pasoja financiare, ndaj duhet marrë me vetëdije dhe dokumentuar, jo trashëguar nga projekti i mëparshëm.
Intensiteti duhet të jetë vendas
Pika ku gabohet më shpesh është intensiteti i reshjeve. Kurbat IDF ndryshojnë ndjeshëm nga një zonë e vendit në tjetrën, dhe përdorimi i një kurbe të huaj ose i një vlere mesatare kombëtare e shtrembëron gjithë llogaritjen. Në Shqipëri ekzistojnë të dhëna nga stacione meteorologjike; përdorimi i tyre nuk është përsosmëri akademike, është minimumi.
Si ndihmon AlbGIS
- Rrjeti i Ujërave të Shiut — modelo rrjetin mbi hartë me Metodën Racionale; çdo pusetë merr sipërfaqe dhe koeficient C, ndërsa intensiteti vjen nga kurbat IDF të stacioneve.
- Metoda Racionale e Prurjeve — prurja maksimale për pellgje të vogla, me kohën e përqendrimit sipas Kirpich.
- Tombinat — përmasimi i kalimeve nën rrugë sipas HEC-22 / HDS-5, me kontroll hyrjeje e daljeje.